DH 2353
3. O que é essencial na direção da alma é o não fazer outra coisa que seguir passo a passo a graça, com uma infinita paciência, cautela e delicadeza. É preciso deter-se dentro destes limites, para deixar Deus agir e jamais conduzir <a alma> ao puro amor senão quando Deus, com a unção interior, começa a abrir o coração a esta palavra, que é até dura para as almas ainda fechadas em si mesmas e até arrisca escandalizá-las ou precipitá-las na perturbação 1 .
3. Id, quod est essentiale in directione animae, est non aliud facere, quam sequi pedetentim gratiam cum infinita patientia, praecautione et subtilitate. Oportet se intra hos limites continere, ut sinatur Deus agere, et numquam ad purum amorem ducere, nisi quando Deus per unctionem interiorem incipit aperire cor huic verbo, quod adeo durum est animabus adhuc sibimet affixis, et adeo potest illas scandalizare aut in perturbationem conicere 1 .