DH 644
Cap. 15. Perguntais se os que receberam o batismo daquele [pseudopresbítero] sejam cristãos ou devam ser batizados de novo. Se foram batizados no nome da suma e indivisa Trindade, são certamente cristãos e não há necessidade de serem batizados de novo, por qualquer cristão que tenham sido batizados, já que … “o batismo … , <também> se administrado por um adúltero ou por um ladrão, chega ao destinatário como dom ilibado” [*356] … Por isso, ao administrar coisas boas, o malvado granjeia para si, não para os outros, um cúmulo de dano, e por isso é tranqüilo que, àqueles que esse grego batizou, não os atinge parte alguma da lesão, em virtude do seguinte: “Este é aquele que batiza” [Jo 1,33], isto é, Cristo; e de novo: “Deus dá o incremento” [1Cor 3,7], subentendido: e não o homem.
Cap. 15. Interrogatis, utrum homines illi, qui hoc ab illo [pseudopresbytero] baptisma receperunt, Christiani sint an iterum baptizari debeant. Sed si in nomine summae ac individuae Trinitatis baptizati fuere, Christiani profecto sunt, et eos, a quocumque Christiano baptizati sunt, iterato baptizari non convenit; quoniam … “baptismum ... sive ab adultero vel a fure fuerit datum, ad percipientem munus pervenit illibatum” [*356] … Et ideo malus bona ministrando non aliis, sed sibi detrimenti cumulum ingerit, ac per hoc certum est, quia quos ille Graecus baptizavit, nulla portio laesionis attingit, propter illud: “Hic est qui baptizat” [Io 1,33], id est Christus, et iterum: “Deus incrementum dat” [1 Cor 3,7], subauditur: et non homo.