DH 871
Nós a veneramos também <como> ú n i c a , pois o Senhor diz, no Profeta: “Arranca da espada, ó Deus, a minha alma, e das garras do cão a minha vida” [Sl 22,21]. Ele rezou, de fato, pela alma, isto é, por si mesmo, cabeça e corpo juntos, e com este corpo indicou certamente a única Igreja, por causa da unidade do esposo, da fé, dos sacramentos, e da caridade da Igreja. É esta aquela túnica “sem costuras” [Jo 19,23] do Senhor, a qual não foi rasgada, mas designada pela sorte.
Hanc autem veneramur et u n i c a m , dicente Domino in Propheta: “Erue a framea, Deus, animam meam, et de manu canis unicam meam” [Ps 21,21]. Pro anima enim, id est pro se ipso, capite simul oravit et corpore, quod corpus unicam scilicet Ecclesiam nominavit, propter sponsi, fidei, sacramentorum et caritatis Ecclesiae unitatem. Haec est “tunica” illa Domini “inconsutilis” [Io 19,23], quae scissa non fuit, sed sorte provenit.