Denzinger · DH 141

DH 141

[Carta de Libério:] (1) Pelo deífico temor, vossa santa fé é conhecida por Deus e pelos homens de boa vontade [Lc 2,14]. Como diz a Lei: Julgai retamente, ó filhos dos homens [Sl 58,2], eu não defendi Atanásio, mas desde que o meu predecessor, o bispo Júlio, de santa memória, o acolhera, eu temia em algum aspecto ser julgado prevaricador. Logo, porém, que reconheci, no momento em que a Deus aprouve, que vós o tínheis condenado justamente, sem demora procurei conformar minha opinião ao vosso julgamento. Bem mais, mandei ao nosso irmão Fortunaciano uma carta a respeito da sua pessoa, mais exatamente, acerca de sua condenação, para ser entregue ao imperador Constâncio. Removido, pois, Atanásio da comunhão com todos nós – e dele nem vou querer receber as cartas –, digo ter paz e unanimidade com todos vós e com todos os bispos orientais, ou seja, em todas as províncias. (2) Desejo, pois, que saibais ainda mais exatamente que, por meio desta minha carta, eu exprimo a verdadeira fé: já que o meu senhor e irmão comum Demófilo, na sua benevolência, se dignou expor-me a vossa fé católica, que em Sírmio por muitos nossos irmãos e bispos foi tratada, exposta e aceita (– este 1 é o erro ariano, isto o anotei eu, não o apóstata, Libério; o seguinte: –) por todos aqueles que estavam presentes, eu com ânimo disposto a acolhi (– Santo Hilário pronuncia sobre ele o anátema: O anátema expresso por mim esteja sobre ti, Libério, e sobre os teus companheiros –), não <a> contradisse em nenhum ponto e dei o meu consenso; esta <fé> eu sigo, esta vem sendo mantida por mim. (– Outra vez anátema a ti, e também uma terceira vez, prevaricador Libério –). Assim pensei em pedir à vossa santidade, já que agora claramente vedes que estou de acordo convosco em tudo, que vos digneis providenciar, com comum procedimento e empenho, que eu volte do exílio e reassuma a sé que me foi confiada por Deus. ano 357

Latim

[Liberii ep.:] (1) Pro deifico timore sancta fides vestra Deo cognita est et hominibus bonae voluntatis [Lc 2,14]. Sicut lex loquitur: Iusta iudicate, filii hominum [Ps 57,2], ego Athanasium non defendi, sed, quia susceperat illum bonae memoriae Iulius episcopus decessor meus, verebar, ne forte in aliquo praevaricator iudicarer. At ubi cognovi, quando Deo placuit, iuste vos illum condemnasse, mox consensum commodavi sententiis vestris. Litteras adaeque super nomine eius, id est de condempnatione ipsius, per fratrem nostrum Fortunatianum dedi perferendas ad imperatorem Constantium. Itaque amoto Athanasio a communione omnium nostrum, cuius nec epistulia a me suscipienda sunt, dico me pacem cum omnibus vobis et cum universis episcopis Orientalibus seu per universas provincias pacem et unanimitatem habere. (2) Nam ut verius sciatis me veram fidem per hanc epistulam meam proloqui, dominus et frater meus communis Demofilus, quia dignatus est pro sua benivolentia fidem vestram et catholicam exponere, quae Sirmio a pluribus fratribus et coepiscopis nostris tractata, exposita et suscepta est (– haec 1 est perfidia Ariana, hoc ego notavi, non apostata, Liberius sequentia: –) ab omnibus, qui in praesenti fuerunt, hanc ego libenti animo suscepi (– sanctus Hilarius illi anathema dicit: anathema tibi a me dictum, Liberi, et sociis tuis –), in nullo contradixi, consensum accommodavi; hanc sequor, haec a me tenetur. (– Iterum tibi anathema et tertio, praevaricator Liberi –). Sane petendam credidi sanctitatem vestram, quia iam pervidetis in omnibus me vobis consentaneum esse, dignemini communi consilio ac studio elaborare, quatenus de exilio dimittar et ad sedem, quae mihi divinitus credita est, revertar. d) Carta “Quia scio”, a Ursácio, Valente e Germínio,

Abrir no Denzinger completo →