DH 1546
O próprio Cristo Jesus, como a cabeça aos membros [cf. Ef 4,15] e a videira aos sarmentos [cf. Jo 5,15], transmite continuamente a sua força àqueles que são justificados, força que sempre precede, acompanha e segue as suas boas obras e sem a qual estas não poderiam, de modo algum, agradar a Deus e ser meritórias [cân. 2]. Por isso, deve-se crer que não falta mais nada aos justificados para que se possa pensar que, com as obras feitas em Deus, quanto possível nesta vida, satisfizeram plenamente à lei divina e mereceram verdadeiramente obter, a seu tempo, a vida eterna [cân. 32] (contanto que morram na graça [cf. Ap. 14,13]). Com efeito, diz o Cristo, nosso Salvador: “Quem bebe da água que eu lhe darei, não terá jamais sede, mas a água que eu lhe darei se tornará nele fonte de água que brota para a vida eterna” [Jo 4,14].
Cum enim ille ipse Christus Iesus tamquam caput in membra [cf. Eph 4,15] et tamquam vitis in palmites [cf. Io 15,5] in ipsos iustificatos iugiter virtutem influat, quae virtus bona eorum opera semper antecedit, comitatur et subsequitur, et sine qua nullo pacto Deo grata et meritoria esse possent [can. 2]: nihil ipsis iustificatis amplius deesse credendum est, quominus plene illis quidem operibus, quae in Deo sunt facta, divinae legi pro huius vitae statu satisfecisse, et vitam aeternam suo etiam tempore (si tamen in gratia decesserint [cf. Apc 14,13]) consequendam vere promeruisse censeantur [can. 32], cum Christus Salvator noster dicat: “Si quis biberit ex aqua, quam ego dabo ei, non sitiet in aeternum, sed fiet in eo fons aquae salientis in vitam aeternam” [Io 4,14].