Denzinger · DH 221

DH 221

(n. 1) Embora a tradição dos Padres tenha atribuído à Sé Apostólica tamanha autoridade que ninguém ousaria colocar em discussão o seu juízo, e tenha sempre conservado isso por meio de cânones e regras, e embora a disciplina eclesiástica até agora em vigor assegure com as suas leis a devida veneração ao nome de Pedro, do qual esta <autoridade> deriva: … (3) enquanto, pois, tão grande autoridade tem sua origem em Pedro e as subseqüentes decisões de todos os antepassados confirmam que a Igreja 83 romana é firmada por todas as leis e costumes humanos e divinos – e não vos é oculto, mas o sabeis, irmãos caríssimos, e como sacerdotes o deveis saut ber, que Nós governamos o seu território e também exercemos o poder do seu nome –, (4) todavia, mesmo tendo autoridade tão grande que ninguém in possa rediscutir as nossas decisões, nada temos feito sem, de própria vontade, levá-lo a vosso conhecimento por nossa carta, concedendo isto à fraternidade e realizando consulta em comum, não porque não soubéssemos o que deveria ser feito ou porque fizéssemos algo que desagradasse por ir de encontro à utilidade da Igreja, mas queríamos que a questão dele [do acusado Celéstio] fosse tratado juntamente convosco. iniciado 1 mai. 418 cânones contra os pelagianos – em alguns códices 9, encontran- Estes cânones foram no passado erroneamente atribuídos ao II PL 20, 582B; F. Maassen, Geschichte der Quellen und der os cânones 109-116 da coleção dos cânones da Igreja africana. um capítulo que quase certamente é parte da Epistula tractoria por ele. Nesta coleção aparece como cap. 3 não aquele cânon Dos outros cânones não se sabe com certeza se Zósimo os tenha natura et origine animae, II 12, n. 17 (CSEL 60, 531 / PL 44, 1217D-1219B / MaC 3, 811A-815D; cf. 4, 326C-329C / Hn §

Latim

(n. 1) Quamvis Patrum traditio Apostolicae Sedi auctoritatem tantam tribuerit, ut de eius iudicio disceptare nullus auderet, idque per canones semper regulasque servaverit et currens adhuc suis legibus ecclesiastica disciplina Petri nomini, a quo ipsa quoque descendit, reverentiam quam debet exsolvat: … (3) cum ergo tantae auctoritatis Petrus caput sit et sequentia omnium maiorum statuta firmaverint, ut tam humanis quam divinis legibus disciplinisque omnibus firmetur Romana Ecclesia, cuius locum Nos regere, ipsius quoque potestatem nominis obtinere non latet vos, sed nostis, fratres carissimi, et, quemadmodum sacerdotes, scire debetis: (4) tamen cum Nobis tantum esset auctoritatis, nullus de Nostra possit retractare sententia, nihil egimus, quod non ad vestram notitiam Nostris ultro litteris referremus, dantes hoc fraternitati et commune consulentes, non quia quid deberet fieri nesciremus aut faceremus aliquid, quod contra utilitatem Ecclesiae veniens displiceret, sed pariter vobiscum voluimus habere tractatum de illo [Caelestio accusato]. 222-230: XV Sínodo de CARTAGO (outros: XVI), Deste sínodo nos foram conservados pelo menos 8 do-se inserido como 3º cânon um outro texto (*224). Sínodo de Mileve (Numídia), do ano 416: cf. MaC 3, 1071; Litteratur des canonischen Rechts 1 (Graz 1870) 167. São Os cânones 3-5 são citados no Indiculus cap. 7 (*245), do Papa Zósimo; são, portanto, expressamente apoiados 3’ (*224), transmitido à parte, mas o texto usual *225. aprovado. São vagas demais as palavras de Agostinho, De 505), que vêm sendo alegadas para esta hipótese. Ed.: Bruns 1, 188-191 / HaC 1, 926E-930E; cf. 1,

Abrir no Denzinger completo →