Denzinger · DH 249

DH 249

Cap.10. As partes mais profundas e difíceis, porém, das questões atinentes, que são tratadas mais amplamente por aqueles que resistiram aos hereges, se não temos a impertinência de desprezá-las, também não temos necessidade de reapresentá-las. De fato, cremos que, para professar a graça de Deus, de cuja obra e condescendência absolutamente nada deve ser subtraído, é suficiente quanto nos têm ensinado os escritos da Sé Apostólica segundo os supraditos princípios; neste sentido, pois, não julgamos católico o que se mostrar contrário às sentenças acima estabelecidas. 22 jun. – set. 431 II, reprovou sobretudo a heresia de Nestório. Condenou ainda ou entusiastas), aprovando a carta sinodal do Sínodo de Cons- 1/I/VII, 117s; trad. latina ibid. 1/V, 354s). A controvérsia de efetuar sessões distintas entre cirilianos e “orientais”. foi aberta por Cirilo de Alexandria em 22 jun., antes ainda da protesto, os legados imperiais leram o escrito de convocação, sessão foi lida a carta de Cirilo de Alexandria por ele escritos a Nestório, bem como a carta do Sínodo de anátemas (cf. *252-263). Os padres presentes declararam a carta ACOe 1/I/II, 13-31; trad. latina muito abreviada ibid. I/II, 39s). da outra carta ou dos anátemas (cf. também P. Galtier: RechScRel

Latim

Cap. 10. Profundiores vero difficilioresque partes incurrentium quaestionum, quas latius pertractarunt, qui haereticis restiterunt, sicut non audemus contemnere, ita non necesse habemus adstruere, quia ad confitendum gratiam Dei, cuius operi ac dignationi nihil penitus subtrahendum est, satis sufficere credimus, quidquid secundum praedictas regulas Apostolicae Sedis nos scripta docuerunt: ut prorsus non opinemur catholicum, quod apparuerit praefixis sententiis esse contrarium. Concílio de ÉFESO (3º ecumênico): Este concílio, convocado pelo imperador Teodósio os pelagianos (cf. *267s) e os messalianos (ou euquitas, tantinopla realizado em 426-427, sob Sisínio (cf. ACOe surgida na disputa acerca de Nestório conduziu à necessidade A primeira sessão dos cirilianos, tida como plenária, chegada da delegação papal e dos bispos antioquenos. Sob ato com que se declarou aberto o concílio. Na primeira ” (cf. *250s), e também a segunda das três cartas Alexandria à qual foram ajuntados 12 ” concorde com a fé de Nicéia (cf. As atas do concílio não dizem nada de uma confirmação

Abrir no Denzinger completo →