DH 2682
82. A regra II, <dizendo> que “a multiplicidade e a diversidade das ordens introduz naturalmente desordem e confusão”; igualmente, no que precede, no § 4: que “os fundadores” das ordens regulares que apareceram depois das instituições monásticas “ajuntando ordens a ordens, reformas a refor- ; mas, nada mais fizeram que ampliar sempre mais a primitiva causa do mal” 1 ; entendida a respeito das ordens e dos institutos aprovados pela Santa Sé, como se a distinta variedade das piedosas funções às quais as diversas ordens são consagradas devesse por sua natureza gerar desordem e confusão: falsa, caluniosa, injuriosa aos santos fundadores e aos seus fiéis seguidores como também aos Sumos Pontífices.
82. Regula II, “multiplicationem ordinum ac diversitatem naturaliter inferre perturbationem et confusionem”; item, in eo quod praemittit § 4, regularium “fundatores”, qui post monastica instituta prodierunt, “ordines superaddentes ordinibus, reformationes reformationibus, nihil aliud effecisse, quam primariam mali causam magis magisque dilatare” 1 intellecta de ordinibus et institutis a Sancta Sede probatis, quasi distincta piorum munerum varietas, quibus distincti ordines addicti sunt, natura sua perturbationem et confusionem parere debeat: falsa, calumniosa, in sanctos fundatores eorumque fideles alumnos, tum et in ipsos Summos Pontifices iniuriosa.