DH 364
(2) Não desejamos portanto [–!] de modo algum separar-nos desta esperança e fé e, em tudo [–!] se- 136 guindo o que os Padres estabeleceram, anatematizamos todas as heresias, particularmente o herege Nestório, que foi a seu tempo bispo da cidade de Constantinopla, condenado no Concílio de Éfeso por Celestino, Papa da cidade de Roma, e por São [pelo venerável] Cirilo, bispo da cidade de Alexandria; juntamente com ele [de modo semelhante] anatematizamos Êutiques e Dióscoro de Alexandria, condenados no santo Sínodo de Calcedônia, o qual seguimos e abraçamos [e que na linha do santo Concílio de Nicéia proclamou a fé apostólica]. (3) Acrescentamos a estes [Detestamos igualmente] o traidor Timóteo, cognominado Éluro, e o seu discípulo e cabal seguidor Pedro de Alexandria; e igualmente [–!] condenamos [também] e anatematizamos Acácio, bispo de Constantinopla, condenado pela Sé Apostólica, seus cúmplices e seguidores, ou ainda aqueles que permaneceram em comunhão com eles, já que [Acácio] mereceu na condenação um juízo semelhante ao daqueles a cuja comunhão se uniu. Não menos condenamos Pedro de Antioquia com os seguidores dele e de todos os acima mencionados.
(2) De hac ergo [qua] spe et fide separari minime cupientes et Patrum sequentes in omnibus [–!] constituta, anathematizamus omnes haereses, praecipue Nestorium haereticum, qui quondam Constantinopolitanae fuit urbis episcopus, damnatum in Concilio Epheseno a Caelestino papa urbis Romae et a sancto [venerabili viro] Cyrillo Alexandrinae civitatis antistite; una cum isto [similiter] anathematizantes Eutychen et Dioscorum Alexandrinum in sancta Synodo, quam sequimur et amplectimur, Chalcedonensi damnatos [, quae secuta s. Concilium Nicaenum fidem apostolicam praedicavit]. (3) His Timotheum adiicientes parricidam [Detestamur et T. parr.], Aelurum cognomento, et discipulum quoque ipsius atque sequacem in omnibus Petrum Alexandrinum; itemque [–!] condemnamus [etiam] et anathematizamus Acacium Constantinopolitanum quondam episcopum ab Apostolica Sede damnatum, eorum complicem atque sequacem, vel qui in eorum communionis societate permanserint: quia [Acacius] quorum se communioni miscuit, ipsorum similem meruit in damnatione sententiam. Petrum nihilominus Antiochenum damnantes [damnamus] cum sequacibus suis et omnium supra scriptorum.