DH 367
(Cap. 7) De fato, se a Trindade, isto é, Pai, Filho e Espírito Santo, <é> Deus, e por outro lado Deus <é> um só, segundo quanto particularmente diz o Legislador: “Escuta, Israel, o Senhor teu Deus é um só” [Dt 6,4], quem tem uma opinião diversa, necessariamente, ou divide a divindade em muitas <partes>, ou imputa particularmente o sofrer à essência da Trindade mesma; e … isto significa ou introduzir muitos deuses, segundo o costume do ímpio paganismo, ou destinar uma pena sensível àquela natureza que é alheia a qualquer sofrer. (Cap. 8) A santa Trindade é uma única realidade, não se multiplica, nem aumenta quanto ao número, nem cresce por desenvolvimento, nem pode ser captada pela inteligência, e o que Deus é não pode ser separado por divisão. Quem portanto, tentará introduzir uma ímpia divisão no mistério da eterna e impenetrável substância – o qual nenhuma natureza, nem mesmo das criaturas invisíveis, pôde investigar – e reduzir as arcanas realidades do mistério divino a um cálculo a modo humano? Adoremos o Pai, o Filho e o Espírito Santo, a substância distintamente indistinta, incompreensível e inenarrável da Trindade; nela, mesmo se a razão admite uma pluralidade de pessoas, a unidade todavia não admite <uma pluralidade> na essência; mas, assim como mantemos a peculiaridade da natureza divina, assim mantemos o que é próprio a cada pessoa, para que nem às pessoas seja negada a unicidade da divindade, nem seja transferida à essência o que é próprio dos nomes. (Cap. 9) Grande e incompreensível é o mistério da santa Trindade: Deus Pai, Deus Filho, Deus Es- 138 pírito Santo, Trindade indivisa; e, contudo, sabemos que é próprio do Pai gerar o Filho, próprio do Filho de Deus nascer do Pai igual ao Pai; e sabemos também o que é próprio do Espírito Santo. do Verbo divino
(c. 7) Nam si Trinitas Deus, hoc est Pater et Filius et Spiritus Sanctus, Deus autem unus, specialiter Legislatore dicente: “Audi Israel, Dominus Deus tuus Deus unus est” [Dt 6,4]: qui aliter habet, necesse est aut divinitatem in multa dividat aut specialiter passionem ipsi essentiae Trinitatis impingat et … hoc est aut plures deos more profanae gentilitatis inducere aut sensibilem poenam ad eam naturam, quae aliena est ab omni passione, transferre. (c. 8) Unum est sancta Trinitas, non multiplicatur numero, non crescit augmento nec potest aut intellegentia comprehendi aut hoc quod Deus est discretione seiungi. Quis ergo illi secreto aeternae impenetrabilisque substantiae, quod neque ulla vel invisibilium creaturarum potuit investigare natura, profanam divisionem temptet ingerere et divini arcana mysterii revocare ad calculum moris humani? Adoremus Patrem et Filium et Spiritum Sanctum, indistinctam distincte, inconprehensibilem et inenarrabilem substantiam Trinitatis, ubi etsi admittit numerum ratio personarum, unitas tamen non admittit essentiae, ita tamen, ut servemus divinae propria naturae, servemus propria unicuique personae, ut nec personis divinitatis singularitas denegetur nec ad essentiam hoc, quod est proprium nominum, transferatur. (c. 9) Magnum est sanctae et incomprehensibile mysterium Trinitatis: Deus Pater, Deus Filius, Deus Spiritus Sanctus, Trinitas indivisa, et tamen notum est, quia proprium est Patris, ut generaret Filium; proprium Filii Dei, ut ex Patre Patri nasceretur aequalis, notum etiam, quid sit proprium Spiritus Sancti. A encarnação