Denzinger · DH 3822

DH 3822

Mas, enquanto desejamos que sem interrupção subam até Deus as orações de todo o Corpo místico, implorando que os errantes entrem quanto antes no único redil de Jesus Cristo, declaramos contudo ser absolutamente necessário que eles o façam espontânea e livremente, porque ninguém crê senão porque quer 1 . Por conseguinte, se alguns que não crêem são realmente forçados a entrar nos templos, a aproximar-se do altar e a receber os sacramentos, é seguro que não se tornam verdadeiros cristãos 2 : a fé, sem a qual “é impossível agradar a Deus” [Hb 1,6], deve ser libérrimo obséquio da inteligência e da vontade [cf. *3008]. Se, portanto, alguma vez acontecer que, contra a doutrina constante desta Sé Apostólica [cf. *3176], alguém seja obrigado a abraçar contra sua vontade a fé católica, nós, conscientes do nosso dever, não podemos deixar de reprovar <tal fato>. 30 set. 1943 a encíclica aprova o estudo histórico-crítico teologicidadania à exegese moderna na Igreja católica. 564s. da Vulgata

Latim

At si cupimus non intermissam eiusmodi totius mystici Corporis comprecationem admoveri Deo, ut aberrantes omnes in unum Iesu Christi ovile quam primum ingrediantur, profitemur tamen, omnino necessarium esse, id sponte libenterque fieri, cum nemo credat nisi volens 1 . Quam ob rem si qui, non credentes, eo reapse compelluntur, ut Ecclesiae aedificium intrent, ut ad altare accedant sacramentaque suscipiant, ii procul dubio veri christifideles non fiunt 2 ; fides enim, sine qua “impossibile est placere Deo” [Hbr 11,6] liberrimum esse debet obsequium intellectus et voluntatis [cf. *3008]. Si igitur aliquando contingat, ut, contra constantem Apostolicae huius Sedis doctrinam [cf. *3176], ad amplexandam catholicam fidem aliquis adigatur invitus, id Nos facere non possumus quin, pro officii Nostri conscientia, reprobemus. … 3825-3831: Encíclica “Divino afflante Spiritu”, Depois das controvérsias dolorosas das décadas anteriores, camente adequado da Sagrada Escritura, conferindo assim Ed.: AAS 35 (1943) 309-319 / EnchB n. 549-553 557-561 A autenticidade

Abrir no Denzinger completo →