DH 3992
… Nenhuma época poderá derrubar a unidade do convívio humano, pois este tem por membros seres humanos que participam com igual direito da dignidade natural. Por conseguinte, é também perene a exigência natural de atender adequadamente o bem comum universal, isto é, o que interessa a toda a família humana. … [Hoje em dia, por um lado,] o bem comum internacional suscita problemas extremamente graves, árduos e urgentes, sobretudo quanto a garantir a segurança e paz mundial. Por outro lado, os líderes políticos das diversas nações, estando em igualdade jurídica entre si, mesmo que multipliquem conferências e esforços para a elaboração de novos instrumentos jurídicos, não o conseguem satisfatoriamente, não por falta de sincera vontade ou de iniciativa, mas porque sua autoridade carece do poder necessário. Na presente conjuntura histórica da humanidade, portanto, devem-se julgar insuficientes para a promoção do bem comum de todos os povos, tanto a constituição e forma dos Estados, como a força de que goza, nas nações do mundo inteiro, a autoridade pública. 902 Ao examinar atentamente, por um lado, o modo íntimo do bem comum e, por outro, a natureza e função da autoridade pública, não há quem não enxergue que entre ambos existe uma conexão intrínseca. Pois, assim como requer uma autoridade pública para a obtenção do bem comum na sociedade civil, a ordem moral postula também, conseqüentemente, que esta autoridade seja capaz de consegui-lo. Comporta isto que os órgãos civis – em que a autoridade pública se encarna, opera e demanda o seu fim – tenham tal forma e tal eficácia que sejam capazes de conduzir ao bem comum, por vias e modos que correspondam aos diversos momentos conjunturais.
[292] … Humanae unitatem consortionis nulla delebit aetas, cum ex hominibus eadem constet, naturalem dignitatem aequo iure participantibus. Hac de causa flagitabit semper necessitas ex ipsa hominis natura orta, ut convenienter bono universali studiatur, quod scilicet cunctae hominum familiae interest. … [Nostris diebus ex una parte] bonum omnium gentium commune quaestiones proponit summae gravitatis, arduas et quam primum solvendas, quod praesertim attinet ad totius orbis securitatem pacemque tuendam; ex altera, singularum nationum moderatores, utpote qui inter se eodem sint iure, quantumvis conventus studiaque multiplicent ad aptiora iuris instrumenta reperienda, id tamen satis non assequuntur; non quo sincera voluntate et alacritate ipsi careant, sed quia ipsorum auctoritas idonea caret potestate. In hodiernis igitur humanae societatis adiunctis, tum rerum [293] publicarum constitutio ac forma, tum vis, qua in universis terrarum orbis nationibus pollet publica auctoritas, bono omnium populorum communi provehendo sunt impares habendae. Iamvero, si diligenter perpendantur hinc intima boni communis ratio, illinc publicae auctoritatis natura atque perfunctio, nemo est quin videat, inter utramque rem necessariam intercedere convenientiam. Etenim moralis ordo, quemadmodum publicam auctoritatem postulat ad bonum commune in civili societate promovendum, similiter requirit, ut eadem auctoritas id reapse efficere possit. Ex quo fit, ut civilia instituta – in quibus publica auctoritas vertitur, operatur suumque finem consequitur – tali forma ac tali efficacitate sint praedita, ut ad commune bonum conducere valeant viis ac rationibus, quae variis rerum momentis apte respondeant.