Denzinger · DH 4330

DH 4330

30. (Superação da ética individualista). A transformação profunda e rápida da realidade reclama, com a maior urgência, que ninguém, por desatento à evolução das coisas ou entorpecido pela inércia, se contente com uma ética meramente individualista. O dever de justiça e caridade cada vez mais será cumprido pelo fato de cada um contribuir ao bem comum segundo as próprias possibilidades e as necessidades dos outros, promover instituições públicas ou privadas e ajudar as que servem para melhorar as condições de vida dos homens. Mas há pessoas que, fazendo profissão de idéias liberais e generosas, no entanto vivem sempre de tal modo como se as necessidades sociais não lhes interessassem. Mais: em vários países, muitos desprezam as leis e prescrições sociais. Não poucos atrevem-se a esquivar-se, com várias fraudes e enganos, aos impostos e outras obrigações sociais. Outros desprezam certas normas da vida social, como por exemplo as estabelecidas para defender a saúde ou para regularizar o trânsito de veículos, sem repararem que esse seu descuido põe em perigo a vida própria e alheia. Para todos deve ser algo inviolável considerar e respeitar as relações sociais como um dos principais deveres do homem de hoje. Com efeito, quanto mais o mundo se unifica, tanto mais as obrigações dos homens transcendem os grupos particulares e se estendem progressivamente a todo o mundo. O que só se poderá fazer se os indivíduos e grupos cultivarem em si mesmos e difundirem na sociedade as virtudes morais e sociais, de maneira a se tornarem realmente, com o necessário auxílio da graça divina, homens novos e construtores de uma humanidade nova.

Latim

30. (Quod ultra individualisticam ethicam progrediendum sit). Profunda et velox rerum immutatio urgentius postulat ut nemo sit qui, ad rerum cursum non attendens vel inertia torpens, ethicae mere individualisticae indulgeat. Iustitiae ac caritatis officium magis ac magis adimpletur per hoc quod unusquisque, ad bonum commune iuxta proprias capacitates et aliorum necessitates conferens, etiam institutiones sive publicas sive privatas promovet et adiuvat quae hominum vitae condicionibus in melius mutandis inserviunt. Sunt autem qui, largas generosioresque opiniones profitentes, ita tamen semper reapse vivunt ac si nullam societatis necessitatum curam habeant. Immo, plures, in variis regionibus, leges et praescriptiones sociales minimi faciunt. Non pauci, variis fraudibus ac dolis, iusta vectigalia vel alia quae societati debentur effugere non verentur. Alii normas quasdam vitae socialis, e. gr., ad valetudinem tuendam, aut ad vehiculorum ductum moderandum statutas, parvi aestimant, non animadvertentes se tali incuria vitae suae et aliorum periculum inferre. [1050] Sanctum sit omnibus necessitudines sociales inter praecipua hominis hodierni officia recensere easque observare. Quo magis enim mundus unitur, eo apertius hominum munera particulares coetus superant et ad universum mundum paulatim extenduntur. Quod fieri nequit nisi et singuli homines et ipsorum coetus virtutes morales et sociales in seipsis colant et in societate diffundant, ita ut vere novi homines et artifices novae humanitatis exsistant cum necessario auxilio divinae gratiae.

Abrir no Denzinger completo →