Denzinger · DH 4467

DH 4467

63. O culto da própria raça não é apanágio exclusivo das nações recém emancipadas, onde tal culto se dissimula por vezes por trás de rivalidades de clãs e de partidos políticos, não só afetando consideravelmente a justiça como também pondo em perigo a tranqüilidade e o bem-estar dos cidadãos. Durante a era colonial, o racismo grassou, com freqüência, entre colonos e autóctones, impedindo que chegassem a um recíproco e fecundo entendimento e inflamando os corações com ódio acerbo em conseqüência de verdadeiras injustiças. Ele impede também em grande parte que as nações desfavorecidas se prestem livremente mútua ajuda e espalha no meio dos Estados a semente da divisão e do ódio, sempre quando, contrariamente aos direitos imprescritíveis da pessoa humana, indivíduos e famílias se vêem injustamente submetidos a exclusão por motivo de raça ou de cor. um mundo melhor

Latim

[288] 63. Nunc studium suae cuiusque stirpis non est proprium earum nationum tantum, quae recens sui iuris factae sunt, ubi huiusmodi cultus post odia vel tribuum vel politicarum partium se abdit, non solum iustitiae maxime officiens, sed etiam civium tranquillitatem salutemque periclitans. Quod studium, cum colonicae vigerent diciones, saepe discidia inter colonos et autochthones concitavit, pariter impediens ne iidem ad mutuam fructuosamque animorum concordiam pervenirent, pariter animos ad acerbam invidiam ob veras acceptas iniurias inflammans. Idem plurimum obstat, quominus populi a fortunis inopes mutuam adiutricem operam sibi volentes navent, atque discidiorum et inimicitiarum semen in mediis civitatibus serit, quotiescumque, contemptis hominum iuribus, quae remitti nequeunt, sive singuli sive familiae, stirpis vel coloris causa, a praecipuis ceterorum civium iuribus iniuste sese exclusos animadvertunt. Esperança de

Abrir no Denzinger completo →