Denzinger · DH 4721

DH 4721

2. Daí se segue igualmente que, por necessário que seja para a boa ordem na Igreja, o ministério de bispos e presbíteros não seria diferente quanto à participação no sacerdócio de Cristo no sentido estrito, mas apenas quanto ao exercício. Assim, o chamado ofício de moderar, como dizem, a comunidade – que inclui também o de pregar e de presidir a sagrada reunião – seria um mero mandato conferido em vista do bom funcionamento da mesma comunidade, mas não deveria ser “sacralizado”. O chamamento a tal ministério não acrescentaria uma nova capacidade “sacerdotal” no sentido estrito – e por isso se evita na maioria das vezes o termo “sacerdote” –, nem imprimiria um ca- 1115 ráter que constituísse alguém ontologicamente na condição de ministro, mas expressaria somente diante da comundidade que a capacidade inicial conferida ao sacramento do batismo se torna efetiva.

Latim

[1003] 2. Inde fit etiam ut ministerium Episcoporum et Presbyterorum, quantumvis necessarium ad rectum Ecclesiae ordinem, a communi fidelium sacerdotio non differat ratione participationis sacerdotii Christi sensu quidem stricto, sed ratione tantum exercitii. Quam ob rem munus moderandi, uti aiunt, communitatem – quod coniunctum habet munus verbi Dei praedicandi et sacrae Synaxi praesidendi – nonnisi mandatum esset ad rectum tuendum communitatis ordinem collatum, ac proinde “sacrum effici” non deberet. Vocatio ad tale ministerium novam capacitatem “sacerdotalem” non adderet sensu stricto – idque est causa cur plerumque ipsa vox “sacerdotii” vitetur – nec characterem imprimeret, quo quis ontologice constitueretur in condicione ministrorum, sed dumtaxat exprimeret coram communitate capacitatem initialem, quae per Baptismum collata est, ad effectum deduci.

Abrir no Denzinger completo →