DH 539
(57) Nesta forma do homem assumido, assim cremos segundo a verdade do Evangelho, foi concebido sem pecado e morreu sem pecado aquele que, como único, em prol de nós “se tornou pecado” [cf. 2 Cor 5,21], isto é, sacrifício pelos nossos pecados. (58). E todavia, salvaguardada a sua divindade, suportou esta paixão pelos nossos delitos, foi condenado à morte e aceitou na cruz uma verdadeira morte da carne; e ao terceiro dia, suscitado por sua própria força, ressurgiu do sepulcro. depois da morte
(57) In qua suscepti hominis forma iuxta evangelicam veritatem sine peccato conceptus, sine peccato natus, sine peccato mortuus creditur, qui solus pro nobis “peccatum est factus” [cf. 2 Cor 5,21], id est, sacrificium pro peccatis nostris. (58) Et tamen passionem ipsam, salva divinitate sua, pro delictis nostris sustinuit, mortique adiudicatus et cruci veram carnis mortem excepit, tertio quoque die virtute propria sua suscitatus e sepulchro surrexit. A sorte do homem