DH 616
[Depois do Símbolo constantinopolitano segue-se:] Professo a santa, perfeita, inseparável, inefável e verdadeira Trindade, isto é, o Pai e o Filho e o Espírito Santo, sem divisão na unidade da natureza, já que Deus é trino e uno: trino, de fato, em virtude da distinção das pessoas, uno, ao invés, em virtude da inseparável substância da divindade. Cremos portanto que estas três pessoas … <são>, não putativas ou como que conjeturadas apenas, mas verdadeiras, subsistentes, coeternas, coiguais e consubstanciais. …
[Post Symbolum Constantinopolitanum sequitur:] Sanctam autem, perfectam, inseparabilem et ineffabilem veramque Trinitatem, id est Patrem et Filium et Spiritum Sanctum, individuam confiteor in unitate naturae, quia trinus et unus est Deus: trinus nimirum per distinctionem personarum; unus vero per substantiam inseparabilem deitatis. Has igitur tres personas … non putativas vel quasi suspicabiles tantum, sed veras, subsistentes, coaeternas, coaequales credimus et consubstantiales. …