Denzinger · DH 1522

DH 1522

Por isso, o Pai celeste, “Pai misericordioso e Deus de toda consolação” [2Cor 1,3], quando chegou a feliz “plenitude dos tempos” [Ef 1,10; Gl 4,4], mandou aos homens Cristo Jesus [cân. 1], seu Filho, anunciado e prometido a muitos santos Padres, seja antes da Lei, seja durante o tempo da Lei [cf. Gn 49, 10.18], para que resgatasse os judeus, “que estavam sob a Lei” [Gl 4,5] e para que “os gentios, que não buscavam a justiça, chegassem à justiça” [Rm 9,30] e todos recebessem “a adoção de filhos” [Gl 4,5]. A este <Cristo>, “Deus o destinou para ser propiciador, mediante a fé, no seu sangue” [Rm 3,25], “não somente pelos nossos pecados, como também pelos do mundo inteiro” [1Jo 2,2]. Cap. 3. Os justificados por Cristo

Latim

Quo factum est, ut caelestis Pater, “Pater misericordiarum et Deus totius consolationis” [2 Cor 1,3], Christum Iesum [can. 1] Filium suum, et ante Legem et Legis tempore multis sanctis Patribus declaratum ac promissum [cf. Gn 49,10 18], cum venit beata illa “plenitudo temporis” [Eph 1,10; Gal 4,4], ad homines miserit, ut et Iudaeos, “qui sub Lege erant, redimeret” [Gal 4,5], et “gentes, quae non sectabantur iustitiam, iustitiam apprehenderent” [Rm 9,30], atque omnes “adoptionem filiorum reciperent” [Gal 4,5]. Hunc, “proposuit Deus propitiatorem per fidem in sanguine ipsius” [Rm 3,25], “pro peccatis nostris, non solum autem pro nostris, sed etiam pro totius mundi” [1 Io 2,2]. Cap. 3. Qui per Christum iustificantur

Abrir no Denzinger completo →