DH 1540
Ninguém, além do mais, enquanto vive nesta condição mortal, deve presumir do arcano mistério da predestinação divina a ponto de se julgar, seguramente, no número dos predestinados 1 [cân. 15], como se fosse verdade que quem foi justificado ou não pode mais pecar [cân. 23] ou, se pecar, deve contar com um seguro arrependimento. Pois não se pode saber a quem Deus escolheu para si, senão por uma especial revelação [cân. 16]. Cap. 13. O dom da perseverança
Nemo quoque, quamdiu in hac mortalitate vivitur, de arcano divinae praedestinationis mysterio usque adeo praesumere debet, ut certo statuat, se omnino esse in numero praedestinatorum 1 [can. 15], quasi verum esset, quod iustificatus aut amplius peccare non possit [can. 23], aut, si peccaverit, certam sibi resipiscentiam promittere debeat. Nam, nisi ex speciali revelatione, sciri non potest, quos Deus sibi elegerit [can. 16]. Cap. 13. De perseverantiae munere