DH 229
Cân. 7. Igualmente foi decidido: Quem afirmar que os santos, quando na oração do Senhor dizem: “Perdoa-nos as nossas dívidas” [Mt 6,12], o digam não em favor de si mesmos, já que para eles esta oração já não é necessária, mas pelos outros de seu povo, que são pecadores; e que cada santo não diz: “Perdoa-me os meus pecados”, mas “Perdoa-nos os nossos pecados”, para que se compreenda que o justo pede isto antes pelos outros que para si mesmo, seja anátema. Santo e justo era de fato o Apóstolo Tiago quando dizia: “Em muitas coisas todos nós erramos” [Tg 3,2]. Pois por qual motivo foi acrescentado “todos”, senão porque com esta afirmação está de acordo também o Salmo onde se lê: “Não entres em juízo com teu servo, porque diante de tua face nenhum vivente será justificado” [Sl 143,2]? E na oração do sapientíssimo Salomão: “Não há ser humano que não tenha pecado” [1Rs 8,46]. E no livro do santo Jó: “Na mão de cada homem põe uma marca, para que cada um conheça sua fraqueza” [Jó 37,7]. Por isso, também o santo e justo Daniel diz, na oração em forma plural: “Peca- 86 mos, cometemos iniqüidade” [Dn 9,5.15] e as outras coisas que ele confessa com veracidade e humildade; <e> para que não se pensasse, como alguns entendem, que o tivesse dito dos seus pecados e não dos do povo, diz mais adiante: “Enquanto eu … orava e confessava os meus pecados e os pecados do meu povo” [Dn 9,20] ao Senhor meu Deus; não quis dizer “os nossos pecados”, mas falou dos pecados do seu povo e dos seus, pois como profeta ele previu que haveria quem o entendesse tão mal.
Can. 7. Item placuit, ut quicumque dixerit, in oratione dominica ideo dicere sanctos: “Dimitte nobis debita nostra” [Mt 6,12], ut non pro seipsis hoc dicant, quia non est iam necessaria ista petitio, sed pro aliis qui sunt in suo populo peccatores, et ideo non dicere unumquemque sanctorum: “Dimitte mihi debita mea”, sed “Dimitte nobis debita nostra”, ut hoc pro aliis potius quam pro se iustus petere intellegatur, anathema sit. Sanctus enim et iustus erat Apostolus Iacobus, cum dicebat: “In multis enim offendimus omnes” [Iac 3,2]. Nam quare additum est “omnes”, nisi ut ista sententia conveniret et Psalmo, ubi legitur: “Ne intres in iudicium cum servo tuo, quia non iustificabitur in conspectu tuo omnis vivens” [Ps 142,2]? Et in oratione sapientissimi Salomonis: “Non est homo qui non peccavit” [3 Rg 8,46]. Et in libro sancti Iob: “In manu omnis hominis signat, ut sciat omnis homo infirmitatem suam” [Iob 37,7]. Unde etiam Daniel sanctus et iustus, cum in oratione pluraliter diceret: “Peccavimus, iniquitatem fecimus” [Dn 9,5 15], et cetera quae ibi veraciter et humiliter confitetur: ne putaretur, quemadmodum quidam sentiunt, hoc non de suis, sed de populi sui potius dixisse peccatis, postea dixit: “Cum … orarem et confiterer peccata mea et peccata populi mei” [Dn 9,20] Domino Deo meo, noluit dicere “peccata nostra”, sed “peccata populi sui” dixit et “sua”, quoniam futuros istos, qui tam male intellegerent, tamquam propheta praevidit.