Denzinger · DH 283

DH 283

[A impiedade dos priscilianos] se afundou até nas trevas do paganismo, a ponto de fundar, mediante práticas sacrílegas ocultas e fúteis mentiras de astrólogos, a fé religiosa e o comportamento moral no poder dos demônios e no efeito dos astros. Se for lícito crer e ensinar tais coisas, não se deverá um prêmio pelas virtudes, nem castigos pelos crimes, e perderão a obrigatoriedade todas as disposições não só das leis humanas, mas também dos mandamentos divinos, já que, se uma necessária fatalidade induz o movimento da mente para um ou outro lado e se tudo quanto o ser humano faz não é dos homens, mas dos astros, não poderá haver julgamento algum, nem das ações boas, nem das más. … Com razão, os nossos Padres … agiram com rapidez para que fosse afastada de toda a Igreja o ímpio devaneio: também os governantes civis detestaram de tal modo esta sacrílega loucura que abateram com a espada das leis públicas o seu autor [Prisciliano], juntamente com a maior parte de seus discípulos. Na verdade, eles percebiam que se dissolveria todo vínculo matrimonial e também seria subvertido o direito divino e humano, se fosse permitido a tais homens viver em algum lugar professando sua doutrina. Durante muito tempo, tal severidade foi útil para a bondade eclesiástica, a qual, embora – contida pelo juízo sacerdotal – rechace os castigos cruentos, é contudo favorecida pelas severas disposições dos príncipes cristãos, pois muitas vezes recorrem ao remédio espiritual os que temem o castigo corporal. contra os modalistas

Latim

[Impietas Priscillianistarum] tenebris se etiam paganitatis immersit, ut per magicarum artium profana secreta et mathematicorum vana mendacia religionis fidem morumque rationem in potestate daemonum et in effectu siderum collocarent. Quod si et credi liceat et doceri, nec virtutibus praemium nec vitiis poena debebitur omniaque non solum humanarum legum, sed etiam divinarum constitutionum decreta solventur: quia neque de bonis neque de malis actibus ullum poterit esse iudicium, si in utramque partem fatalis necessitas motum mentis impellit, et quidquid ab hominibus agitur, non est hominum, sed astrorum. … Merito Patres nostri … instanter egere, ut impius furor ab universa Ecclesia pelleretur: quando etiam mundi principes ita hanc sacrilegam amentiam detestati sunt, ut auctorem eius [scl. Priscillianum] cum plerisque discipulis legum publicarum ense prosternerent. Videbant enim omnem coniugiorum copulam solvi simulque divinum ius humanumque subverti, si huiusmodi hominibus usquam vivere cum tali professione licuisset. Profuit diu ista districtio ecclesiasticae lenitati, quae etsi sacerdotali contenta iudicio, cruentas refugit ultiones, severis tamen christianorum principum constitutionibus adiuvatur, dum ad spiritale nonnumquam recurrunt remedium, qui timent corporale supplicium. … A divina Trindade,

Abrir no Denzinger completo →