DH 4600
O sacerdócio cristão, portanto, tem caráter sacramental; o sacerdote é um sinal, cuja eficácia sobrenatural decerto provém da ordenação recebida, mas um sinal que deve ser percebido 1 e cuja significação deve ser com facilidade reconhecida pelos fiéis. Toda a economia dos sacramentos, com efeito, é fundada sobre signos naturais, que têm uma capacidade significadora que deve sintonizar com a alma . humana: “Os sinais sacramentais”, diz S. Tomás, “representam em virtude da semelhança natural” 2 . Ora, esta semelhança natural é exigida tanto para as pessoas quanto para as coisas. Com efeito, quando se trata de representar sacramentalmente a maneira em que Cristo age na Eucaristia, não haveria esta semelhança natural que deve existir entre o Cristo e seu ministro, se seu lugar não fosse assumido por um varão; senão, dificilmente se perceberia no ministro a imagem de Cristo, já que Cristo mesmo foi e permanece varão.
[110] Christianum ergo sacerdotium est sacramentalis indolis, sacerdos est signum, cuius quidem supernaturalis efficacitas ordinatione accepta obtinetur, at signum, quod percipi oportet 1 , cuiusque significationem fideles facile dignoscant. Tota enim sacramentorum oeconomia in signis naturalibus fundatur, quae vim significandi habent cum hominum animo concinentem: “signa sacramentalia”, ut ait S. Thomas, “ex naturali similitudine repraesentant” 2 Eadem autem naturalis similitudo exigitur circa personas, quae circa res: cum enim repraesentare oportet sacramentaliter Christi agendi modum in Eucharistia, non haberetur haec naturalis similitudo, quae inter Christum eiusque ministrum postulatur, nisi partes a viro agerentur: secus difficile in eodem ministro imago Christi perspiceretur; siquidem Christus ipse fuit et permanet vir.