DH 779
Quem, porém, repudiou a esposa legítima segundo o rito que é o dele, dado que a Verdade no evangelho repeliu tal repúdio, nunca, mesmo se convertido à fé em Cristo, poderá de modo lícito tomar outra enquanto aquela estiver viva, a não ser que ela, depois da conversão <dele>, não queira coabitar com ele ou, mesmo ela aceitando, <coabitar> não seja possível sem ofensa do criador ou o conduza a pecado mortal; se, neste caso, ela pedir restituição, mesmo caracterizada uma espoliação injusta, a restituição seja negada, já que segundo o Apóstolo, em tal situação o irmão ou a irmã não está sujeito a servidão [cf. 1 Cor 7,15]. Ora, se depois que ele se converteu à fé, ela, também convertida, o seguir, seja ele obrigado a retomála antes que pelas referidas razões tome esposa legítima. Embora, sempre segundo a verdade evangélica, aquele que toma uma repudiada cometa adultério [Mt 19,9], não poderá todavia aquele que repudia acusar a repudiada de fornicação pelo fato de ter esposado um outro depois do repúdio, se ela não tiver cometido fornicação de outro modo.
Qui autem secundum ritum suum legitimam repudiavit uxorem, cum tale repudium Veritas in Evangelio reprobaverit, numquam ea vivente licite poterit aliam, etiam ad fidem Christi conversus, habere, nisi post conversionem ipsius illa renuat cohabitare cum ipso, aut etiamsi consentiat, non tamen absque contumelia creatoris, vel ut eum pertrahat ad mortale peccatum, in quo casu restitutionem petenti, quamvis de iniusta spoliatione constaret, restitutio negaretur: quia secundum Apostolum frater aut soror non est in huiusmodi subiectus servituti [cf. 1 Cor 7,15]. Quod si conversum ad fidem et illa conversa sequatur, antequam propter causas praedictas legitimam ille ducat uxorem, eam recipere compelletur. Quamvis quoque secundum evangelicam veritatem, qui duxerit dimissam, moechatur [Mt 19,9]: non tamen dimissor poterit obicere fornicationem dimissae, pro eo, quod nupsit alii post repudium, nisi alias fuerit fornicata.